MENU

Basset hound

BASSET HOUND
Pochodzenie: Wielka Brytania.
Użytkowość: Pies gończy.
Klasyfikacja FCI: grupa 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne.
sekcja 1.3. Małe psy gończe.
Podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Uważa się, że baset wyhodowany został w średniowieczu przez
mnichów francuskich do polowania w gęstym poszyciu leśnym; pracuje
z nosem przy ziemi. Jest on blisko spokrewniony z całą rodziną francuskich basetów, ale swą obecną postać zawdzięcza hodowcom brytyjskim.
Pies ten zdolny jest podążać za swą najczęstszą zdobyczą – zającem –
z uporem, stosunkowo wolnym tempem, na znacznych dystansach.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Pies gończy, krótkonożny, o znacznej masie, proporcjonalny, stylowy.
Należy pamiętać, że jest to pies pracujący i musi być zdolny do
pełnienia swych funkcji, a zatem powinien być mocny, sprawny i nadzwyczaj wytrzymały w polu.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:
Pies wytrwały, pracujący węchem, posiadający instynkt sfory, o głębokim, melodyjnym głosie, bardzo wytrzymały podczas polowania.
Łagodny, nigdy agresywny, albo lękliwy. Uczuciowy.


GŁOWA:
Mogą się na niej tworzyć małe zmarszczki, nad i przy oczach; skóra na
głowie musi być zawsze na tyle obfita, żeby marszczyła się lekko, gdy
jest przesunięta do przodu, lub gdy głowa jest opuszczona.                                                                                            Mózgoczaszka:
Górna linia kufy jest prawie równoległa do górnej linii mózgoczaszki,
i nie jest od niej dużo dłuższa.                                                                                                                                    Czaszka: Wysklepiona, z wyraźnym guzem potylicznym. Czoło średniej
szerokości, głowa zwęża się lekko w stronę kufy.
Stop: Umiarkowanie zaznaczony.

Trzewioczaszka:
Nos: Całkowicie czarny, z wyjątkiem psów o jasnym umaszczeniu,
u których może być brązowy lub wątrobiany. Nozdrza duże,
rozwarte; nos może lekko wystawać przed wargi.
Kufa: Wąska, ale nie spiczasta.
Wargi: Górne wyraźnie przykrywają dolne.
Uzębienie: Szczęki mocne, z idealnym zgryzem nożycowym, tzn.
siekacze górne przykrywają siekacze dolne i stykają się z nimi
ściśle oraz są prawidłowo osadzone w szczękach, uzębienie kompletne i regularne.
Oczy: W kształcie rombu, ani wyłupiaste, ani zbyt głęboko osadzone,
ciemne, ale u psów o jasnym umaszczeniu mogą być
jasnobrązowe. Wyraz ich jest łagodny i poważny. Oczy jasne lub
żółte są wysoko niepożądane.
Uszy: Nisko osadzone, tuż poniżej linii oczu. Długie, ale nie przesadnie,
sięgają tylko trochę dalej niż do końca kufy o prawidłowej
długości. Wąskie na całej długości, zawijają się do wewnątrz.
Bardzo miękkie, delikatne i aksamitne.
SZYJA:
Mocno umięśniona, dobrze wysklepiona, dość długa, z wyraźnie zaznaczonym, ale nie przesadnym podgardlem.
TUŁÓW:
Długi i głęboki na całej długości; kłąb i lędźwie znajdują się w przybliżeniu na tej samej wysokości.
Grzbiet: Dość szeroki, prosty. Od kłębu do lędźwi grzbiet nie powinien
być zbyt długi.
Lędźwie: Mogą być nieznacznie wysklepione.
Klatka piersiowa: Patrząc od przodu, przedpiersie jest znakomicie dostosowane kształtem do wygięcia przedramienia. Rękojeść mostka
wydatna, klatka piersiowa nie jest ani wąska, ani nadmiernie
głęboka. Żebra są wyraźnie zaokrąglone, ale nie beczkowate,
długie, zachodzące daleko do tyłu.
Linia dolna i brzuch: Pomiędzy najniższa partią klatki piersiowej
a podłożem powinna być dostateczna przestrzeń, aby pies mógł
poruszać się swobodnie w każdym terenie.
OGON:
Dobrze osadzony, dość długi, mocny u nasady i zwężający się ku
końcowi, na spodniej stronie porośnięty umiarkowaną ilością twardego
włosa.
W ruchu łagodnie wzniesiony, szablasto wygięty. Nigdy nie zakręcony,
ani pionowo noszony.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Wygląd ogólny: Ramię lekko zakrzywione do środka, ale nie tak aby
utrudniało swobodną akcję kończyn, lub by kończyny stykały się
w postawie czy w ruchu. Na dolnych partiach nóg skóra może
być trochę, ale nigdy nie nadmiernie pofałdowana.
Łopatka: Ułożona wyraźnie ukośnie, nieprzeładowana
Łokcie: Dobrze przylegające do boków, niewykręcone ani do wewnątrz
ani na zewnątrz.
Przedramię: Krótkie, mocne, o masywnym kośćcu.
Nadgarstek: Koziniec wysoce niepożądany.
Łapy: Duże, zwarte, o mocnych opuszkach. Łapy przednie mogą być
skierowane prosto do przodu lub lekko zwrócone na zewnątrz;
w każdym jednak przypadku w postawie stojącej powinny równo
opierać się o podłoże tak, aby masa ciała była równomiernie
rozłożona na palce i opuszki. Łapy pozostawiają ślady dużego psa,
a żadna część łapy pozbawiona opuszki nie kontaktuje się z podłożem.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: mocno umięśnione i szeroko rozstawione, oglądane
z tyłu pośladki krągłe. Skóra na śródstopiach może być pomarszczona, a na piętach tworzyć niewielką fałdę; w żadnym razie
żadna z tych cech nie może być przesadnie wyrażona.
Kolano: Dobrze kątowane.
Stawy skokowe: Niskie. Śródstopia w naturalnej postawie troszkę podstawione pod tułów, nie wykręcone na zewnątrz i do wewnątrz.
Łapy: Masywne, o mocnym kośćcu i grubych opuszkach. W postawie
stojącej powinny równo opierać się o podłoże tak, aby masa ciała
była równomiernie rozłożona na palce i opuszki. Łapy
pozostawiają ślady dużego psa, a żadna część łapy pozbawiona
opuszki nie kontaktuje się z podłożem.
CHODY:
Najważniejsze dla zapewnienia sprawności użytkowej psa. Akcja
mocna, płynna i swobodna, kończyny przednie mają daleki wykrok,
tylne dają mocny napęd, chody zarówno przodem, jak i tyłem swobodne. Niedopuszczalny jest sztywny, spętany chód w stawach
skokowych lub kolanach. Żaden z palców nie może być nigdy ciągnięty
po ziemi.
SKÓRA:
Luźna, elastyczna, ale nie przesadnie.
Sierść: Włos gładki, krótki, zwarty, ale niezbyt cienki. Wszystkie kontury o czystych liniach, bez frędzli. Włos długi, miękki, z frędzlami
stanowi poważną wadę.
Maść: Umaszczenie zazwyczaj trójbarwne (czerń, biel i rude); dwubarwne (cytrynowe z białym); ale wszystkie umaszczenie
występujące u psów gończych są dopuszczalne.
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie od 33 do 38 cm
WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane
jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na
zdrowie, sprawność i dobre samopoczucie psa i zdolności do wykonywania pracy, do której był przeznaczony.
WADY DYSKFALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość
- Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia charakteru
powinny być dyskwalifikowane.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszcz ne w worku mosznowym